Anna Green

Datenight
Inspiration for lovers 

Op 22 februari waren mijn grote liefde en ik 2 jaar getrouwd. Ik wilde iets heel bijzonders doen voor hem, iets dat hij niet snel zou vergeten.
Op Pinterest kwam ik een idee tegen van de Amerikaanse Shannon Brown, waarbij zij haar man 12 dates kado gaf met kerst. "Dat kan ik ook" dacht ik, maar dan op een mooiere manier vormgegeven dan de bruine enveloppen die zij gebruikte.

De met zwart satijnen papier bekleede doos die ik mijn lief gaf, bevat 12 enveloppen met een label voor de maand waarop hij open gemaakt mag worden en 12 "date night" stickers voor op de familiekalender. Het had wat voeten in de aarde om de dates te verzinnen en te plannen. De meeste zijn pre-paid, al besteld of geboekt. De rest kunnen we elke maand zelf bepalen.

Februari (heeft maar weinig dagen over...) Bioscoop!

Datenight maart is wel een heel bijzondere: Workshop BounzTrickz bij Bounz Amsterdam. We gaan een uurtje leren hoe je op een mega trampoline een kruising doet tussen dans, martial arts en gymnastiek. Ben erg benieuwd hoe dat eruit gaat zien....

Letters in het landschap

Twee weken vakantie, kerst en oud en nieuw voorbij, het leven weer normaal, de verveling bij de kinderen slaat toe. Schreeuwende moeders in de rij voor de kassa, hardhandige vaders die hun kroost bijeen probeert te houden...

Gelukkig hadden wij er deze vakantie weinig last van. Bezoekje aan het Museum Volkenkunde in Leiden, "Born to be wild" in het Omniversum en dan een fotoproject van mama met een wel heel speciale insteek: Letters in het landschap.

LEREN KIJKEN was wat ik wilde bereiken met mijn twee jongsten (bijna 8 en ruim 9, ze kunnen dus zelf lezen), waarvoor ik het boekje maakte.
Ik nam ze mee naar mijn studio op de BINK 36, legde ze de de opdrachten uit en we gingen aan de slag. Een stadswandeling door Den Haag was het gevolg. Samen hebben we een 5-tal foto-opdrachten gedaan, die allen te maken hadden met teksten en letters. Bijzonder genoeg bleek de een retescherpe foto's te maken, terwijl de ander een totaal andere kijk op letters had! Zijn favoriet was de M (zie hieronder, haal je hem eruit?), maar hij fotografeerde ook het kruis onder een omgevallen kerstboom als X. Zo leuk om die twee zo bezig te zien!

Let op: Concept, templates en beeldmateriaal zijn eigendom van Portfolio Fotografie en mogen niet zonder toestemming worden gebruikt door derden. Door de vele positieve reacties heb ik besloten dit project binnenkort aan te bieden als PDF of als gedrukte media voor bv kinderfeestjes.

"Ik vind het zo jammer dat ik op woensdag werk" hoorde ik na de laatste Open Fotomiddag.
"Ik heb nog een vriendin die ook heel graag zou willen langskomen, doe je nog zo'n dag?"
Ja, dat gaan we dus maar doen dan.

In de agenda: (voor de kalender kijk je hier onder) Open Fotomiddag | Cupcakes & Kids | 19 februari van 12:00 tot 17:30 uur
Locatie: BINK36 | Binckhorstlaan 36 Den Haag | Unit M337
4 foto's op hoge resolutie voor de beproefde 40 euro inclusief BTW.

CUPCAKES, HARTJES, FOTOLIJSTEN EN LOL!!

Kom je ook? Stuur me HIER een mail en ik boek je in! 

 

 

 

Europe, here we come!

"Gaan jullie volgend jaar weer een lange reis maken zonder ons?", vroeg de jongste een paar maanden geleden. Hoewel we eigenlijk al stiekem in reisgidsen over Vietnam en Cambodia aan het bladeren waren, beseften mijn lief en ik dat we misschien onze plannen moesten omgooien.

Mijn man en ik hebben nooit gereisd toen we jong waren. Natuurlijk gingen we beiden elk jaar op vakantie, en ik heb door mijn expat-achtergrond diverse plekken mijn "thuis" genoemd. Maar reizen zoals we dat nu graag doen (rugzak op en gaan!), dat is pas iets van onze laatste jaren, en zeker van ons samen. Ook wij reizen elk jaar met de jongens. Kamperen in Frankrijk, een huisje in de Ardennen, volgende zomer voor het eerst naar Italie. Dat blijft toch iets anders.
Zo werd er stiekem een klein plan geboren; waarom niet op reis met de musketiers? Maar dan op onze manier en ook niet te ver? "Rondje Europa" werd er al snel bedacht, in samenspraak met de jongens. Vliegen op Barcelona, en dan stapsgewijs terug naar Nederland met de trein, bus, metro en eventueel zelfs de fiets!
We hebben alemaal iets uitgezocht dat we graag willen doen. Zo wil mijn kleine voetballer heel graag naar Camp Nou, het voetbal stadion van FC Barcelona. Gelukkig doen ze daar een tour "The Camp Nou experience" want de kaartjes Barca-Real Madrid waren een kleine € 500 per stuk!!!

De oudste is een enorme durfal en sportieveling die elke zomer weer geniet van een boomtoppenpark in Frankrijk. Zijn keuze was dan ook snel gemaakt: boomtoppenparcours! En het liefst de allermooiste en allergrootste van Frankrijk. Maar de vraag is... welke?
Pjotr, onze jongste bedacht dat hij graag de bovenste traptrede van de Eiffeltoren wil bewandelen, dus het plan "Parijs" konden we ook al snel uitbreiden. Boottochtje op de Seine, bezoek aan het Louvre, baguettes eten op het Ile de la Cité... kortom, alles dat een kind wil zien in die wereldstad. (We hebben ook nog een kleine dag-verrassing in petto, maar daar zeg ik hier maar even niks over ;-)

Tot slot Antwerpen. Omdat we in die 10 dagen niet elke dag aan het reizen willen zijn, bundelen wij als volwassenen onze liefde voor deze stad. Maar gaan we fietsen? Een bezoek aan het Fotomuseum? Bonbons maken in een chocoladefabriek?

En een tweede boek kondigt zich aan: Een reisboek op maat deze keer. Die de plaatsen behandelt die we zullen bezoeken, de weetjes van elke stad herbergt, maar ook spelletjes en opdrachten die in de trein gedaan kunnen worden of in de stad moeten worden uitgevoerd. Wat te denken van een interactieve IPAD opdracht, waarbij ze via diverse reis-apps dingen moeten vinden en opzoeken, gekoppeld aan een spel dat uitgespeeld moet worden voor je verder mag? 
Door mij bedacht, vormgegeven en gemaakt. Zodat ze later terug kunnen kijken op iets tastbaars, iets geweldigs!

Ik vraag jullie hulp. Welke dingen moeten we niet missen?
Wie heeft het mooiste boomtoppenpark in Frankrijk bezocht en wil me dat laten weten?
Welke bijzonderheden gaan buiten de gebaande paden? 
Heeft Antwerpen geheimen die voor ouders en kinderen geweldig zijn?

Is stel jullie input erg op prijs! Alvast dank daarvoor! 

Ruik jij de dennenboom al?

Misschien ben ik wel heel vroeg dit jaar? Of heb ik zin in die "horror-winter" met een witte kerst en mooie kado's onder de boom. Knus, dikke truien, dikke sokken... 

Affijn, nog even niet; maar wel vast nadenken over kadootjes!
Vorig jaar had ik een kekke tegoedbon voor de kerstdagen. Deze keer natuurlijk weer! Hij wordt geleverd in een zacht zilver leren hoesje, gevoerd met een sneeuw witte zachte stof; perfect om zo onder de kerstboom te leggen. Bovendien is hij fris vormgegeven met een aantal voorbeeldfoto's die door mij in de studio zijn geschoten.
De bon is tot een jaar na aankoop inwisselbaar voor een studioshoot van 45-60 minuten voor maximaal 4 personen in de studio op de BINK36 | Unit M337.

Interesse? Laat het me weten via de MAIL en ik laat je weten hoe het bestellen verder in zijn werk gaat! 

 

We gaan het nog een keer doen: De Portfolio Fotografie Openfotomiddag!!
Breng je kinderen naar de BINK 35 | Unit M337 (zie contactpagina: 3e verdieping, blauwe klapdeuren door en direct om de hoek) tussen 12 en 17.30 uur.

Vorige keer was het zo leuk (kijk maar) en had ik 3 dagen later nog spierpijn van het over de grond kruipen...

De prijs blijft hetzelfde: € 40 voor 4 highres beelden, gemaild. Daarbij kan ik via een vaklaboratorium met snelle levertijden afdrukken laten bezorgen op mat of glanzend
Fuji fotopapier tot het formaat 60x90 cm. Tevens zijn de dibond en bisonyldrukken, plexiglas of aluminium ook nog voor de kerstdagen klaar.
In de agenda voor deze gezellige dag? Stuur me een mail! 

Hieronder vind je de agenda. Momenteel zijn er 3 plekjes. 

 

Update: Ken je het geweldige bedrijf CupCakeChic uit Den Haag? Zij hebben toegezegd deze middag te sponsoren door de cupcakes te leveren! Elk kindje krijgt zijn of haar cupcake ook gewoon mee naar huis.

Michel part IV

 

Vanochtend, na het fotograferen bij VROM voor BinnenbeRijk, even binnengewipt bij de nieuwe bakkerij van Michel, in Benoordenhout Den Haag.
Emile (werkt samen met Michel) wilde in "zijn" winkel een kunstwerk van de foto's die ik reeds eerder maakte voor de bakkerij op de Oude Molstraat en de Jan van der Heijdenstraat in Den Haag. Zo gezegd, zo gedaan. Paar mooie beelden bij elkaar gezocht, een van mijn nieuwe actions eroverheen gegooid en op groot formaat laten drukken op 3 mm forex. 
De heren wederom blij en ik ook want heb weer heerlijk brood voor vanavond bij de soep meegenomen! 

ps Als je nu denkt "huh? Je noemt maar 3 bakkerijen...?" Nummer 4 zit in Delft.

Kinderdagverblijf fotografie

Mag het een onsje creatief afwijkend zijn?

Veel gehoord commentaar in mijn omgeving: "Ik vind hun school foto's zo lelijk, maar ik weet dat ze vernietigd worden en dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen met foto's van mijn kind".
Dat is ook elk jaar mijn commentaar. De klassenfoto's heb ik van alle drie mijn musketiers; van elk jaar. De laatste jaren heb ik ook wel eens iets teruggestuurd, soms ben ik zelfs zo ver gegaan dat ik mijn eigen visitekaartje erin heb gestopt. Dit dan wel alleen bij de hele slechte exemplaren.

Wat is het geheim van schoolfotografie? Ik ken een hoop mensen die dit juist heel verdienstelijk doen. En hier goed van kunnen leven. Maar is het leuk? Heeft het een WOWfactor? Het antwoord is NEE.
De meeste fotografen willen hun billen niet branden aan schoolfotografie. Ik wel, juist wel!

Ik heb me er in verdiept, toch weer een paar lampjes aangeschaft, kek roze en olijfgroene achterwandje, en een creatieve blik. En waarom? Omdat ik het zat ben saaie, suffe, foto's te zien van kids die altijd recht in de lens kijken met een angstige blik. Ik wil MEER! 
Vandaag ben ik, gewapend met mijn voorstellen (gedrukt en in gelikte versie aangeboden) bij een 20-tal kinderdagverblijven langs gegaan in mijn omgeving. Dat kost tijd, maar ik zie het als een service naar hen toe. Gek genoeg hoorde ik bij 3 kinderdagverblijven wat ik al vermoede: "Wij zijn eigenlijk niet tevreden met onze fotograaf" en waar ik al op hoopte: "We vinden je insteek leuk!"
Omdat het toch wel een behoorlijke tijdrovende klus bleek, heb ik helaas ook een aantal foto-pret-pakketjes over de post moeten sturen. 

In samenwerking met goede vriend en drukker Fred van Hoorn van Colorworks hebben we een plan bedacht waarbij deze foto's niet alleen te bestellen zijn als foto en als fotopakketje, we hebben ook een heel bijzonder maatje dibond gemaakt: 15x15 cm met ophangertje of standaardje of 25x25 cm met afstandhoudertjes.
Ken je dibond? Een laagje PVC tussen 2 alluminium plaatjes, dat uitermate geschikt is om haarscherpe foto's op te drukken. Ook voor buiten! Ik ben om, dit wordt mijn product.

Deze actie komt hopelijk net op tijd. Voor de kinderdagverblijven die al een afspraak hadden met een fotograaf: waarom niet als kerstactie? 

Citysessies

Gisteren mijn eerste shoot voor Citysessies gehad. Met vriendinnetje Karen naar het ijspaleis getogen (alwaar wij eruit geschopt werden vanwege het brandgevaar van de heliumballonnen), een van mijn favoriete fotolocaties in Den Haag. Nu is het afwachten of ze goed beoordeeld worden. Dan ben ik ook een Citybird!

Hollandse vinexloft meets Asian inspiration

Goed. Wij wonen in een vrij typische vinexwoning net buiten Den Haag. Wij zijn daar gaan wonen omdat er zeeen van ruimte is voor de musketiers, omdat het huis groot, confortabel en redelijk goed onderhouden is -op dit moment staat er een schilder de buitenboel weer sjiek te maken-
Maar je hebt gelijk; het is geen mooi oud huis aan een Haagsche gracht met veel karakter. Jammer.

Wel zijn wij gezegend met een loft. Glas van boven naar beneden aan de zuidkant en de rest is mooi afgewerkt met hout, een opbouw.
Na aanleiding van onze laatste twee reizen naar Thailand, besloten wij dan toch onze loft, die heel clean was -witte vloer, witte muren, grodijnen wit- om te toveren in een Aziatisch paradijs.
Wij deden inspiratie op in Chiang Mai (Cool guesthouse, hiervan doet de site het af en toe niet, maar het is wel de moeite waard!), een prachtig koloniaal guesthouse in Chiang Rai en natuurlijk het Kanok Buri op Koh Samui, waar wij elkaar het jawoord gaven. Ondersteund door ontwerpboeken die ik op onze laatste reis meenam uit Thailand, togen wij naar de Ikea, diverse Aziatische winkels in het Haagsche Chinatown en rommelmarkten om onze loft Thaise resort-waardig te maken.
Gisteren hingen wij de ventilator op en gingen we samen op bed liggen. Met de gordijnen dicht voelt het net echt!

Amai, nog meer deuren!

Vaderdag 2011. "Wat gaan we doen voor pap?" vraag ik mijn broer.
Er broede een ideetje... tijdens onze trip naar de Ardennen in mei leek mijn vader net zo enthousiast over fotograferen als ik. Eerlijk is eerlijk, ik heb het fotograferen niet van een vreemde; mijn vader ging me voor, met zijn analoge Pentax, die ik mocht lenen om als 11 jarige foto's te maken voor mijn fotocursus van "De Jonge Onderzoekers" in Arnhem. Ondertussen vele jaren verder, ik een overstap naar Canon, hij nog altijd honkvast met zijn -nu digitale- Pentax.
Cityscapes! Leuk, maar hoe regelen we dat? Een enthousiasteling zoeken die ons iets kan bijbrengen en ons mooie plaatsen kan laten zien in een stad die wij maar oppervlakkig kennen. Antwerpen!!
Met zoon en dochter, en ook schoondochter, die fotografie ook als passie heeft. Siebe Warmoeskerken van De Vetpanstudio's bleek onze geweldige gids van de dag.
Zie hier. Guilty as charged. Ik kan er niks aan doen, deuren blijven me boeien, in welke stad ik ook ben. Hier dus Antwerpse deuren...
Bij deze dank aan Siebe, die ons deze geweldige plekken liet zijn, ons meenam naar geweldige buurtjes die we niet kenden, achterwijken die we ook niet willen kennen, naar het geweldige restaurant van pakhuis Felix en die mijn vader en zijn kids een super dag bezorgde!

Foto by Siebe Warmoeskerken (De Vetpanstudio's)

A tout a l' heure, de keukendeur

Mensen die mij volgen op twitter of Facebook, weten dat ik, sinds ik de Blackberry heb afgezworen en een prachtige witte Iphone 4 heb, Instagramverslaafd ben -voor diegenen die Instagram niet kennen, zie hier, ik ben te vinden onder Anna Green. De manier waarop je filters kunt toepassen om je foto's vind ik geweldig! Ik probeer de foto's wel puur te houden. Ik zie veel mensen op Instagram -daar kun je ook weer anderen volgen- die reeds bestaande foto's op Instagram plaatsen waarvan ik me van sommige afvraag of deze uberhaupt wel met de Iphone zijn gemaakt.
Zoals bij elk van mijn gemaakte reizen, hoort er een fotoproject aan te hangen. Vorige zomer hebben we als gezin Wreck This Journal gedaan en heb ik persoonlijk Les portes et fenetres Francaises gefotografeerd.
Dit jaar had ik besloten niet al te diep te gaan. Hey, ik ben ook op vakantie! Ik had van te voren besloten een leuk boekje in Instagram te maken van onze vakantie, en die kreeg ik vandaag binnen.

Het is een boekje van 14x14 cm gemaakt bij Albelli. In Blurb kun je ook hele mooie boekjes maken, speciaal voor Instagram, maar omdat de kwaliteit van de Instagrammetjes niet zo heel groot is, zijn de foto's ook maar 7x7 cm omgeven door een witte rand. Ik ben wel van beeldvullend, dus heb ik de foto's stuk voor stuk even vergroot en er kleine tekstjes bijgezet zodat de musketiers direct weten "oh ja..."
Het zijn niet alleen foto's van de kinderen, ook de omgeving, deuren -uiteraard-, plaatsen en details komen aan bod.
De enige foto in het boekje dat geen instagram is, is de fotokaft. Daarvoor heb ik de Canon gebruikt! A tout a l' heure!

Applaus voor.... Milou!

Dit is Milou. Milou gaat na de vakantie beginnen in haar laatste jaar op de HBO Show and Musical Academie Lucia Marthas. Ze belde me een aantal weken geleden, op zoek naar iemand die haar portfolio kon schieten zodat zij alvast kan gaan lobbyen en zichzelf op de markt kan zetten als danseres.
Milou wilde niet in een dansomgeving vastgelegd worden, maar liever op een plek die niet zo "voor zich" spreekt, dus togen we vandaag naar het Zwarte Pad in Scheveningen, alwaar Milou poseerde of ze het dagelijks doet, ipv dansen. De foto's zijn uiteindelijk een mix van zwart/wit (vanilla) en kleur geworden. Op mijn blog voor nu even de zwart/wit versies.
Milou, succes dit jaar met alle voorbereidingen voor je audities en bedankt voor je vertrouwen!

Summertime

Soms wil je als fotograaf gewoon mooie plaatjes maken. Gewoon omdat het kan. Niet omdat je het voor iemand doet, er voor betaald wordt of omdat het moet. Zo'n dag had ik vandaag!

Professor Casimirschool * Cultuurproject 2011

Elke jaar organiseert de school van mijn 2 jongsten een cultuurproject. Zo ook dit jaar, waar de kinderen van groep 1 t/m groep 8 samen werkten in zang, dans en een heuse lichtshow.

Hi di Hi & Crumpler mixed up!

Ik ben in mijn fotografische leven de trotse bezitster geweest van vele fototassen. Ik heb met pijn in mijn hart afscheid genomen van mijn Canon-tas, omdat ik bedacht dat een rugzak met easy acces sling van Tamrac handiger was voor op reis. Uiteindelijk heb ik een kleine tasje van Samsonite meegenomen en bleef de Tamrac thuis.
Met meer en meer uitrusting wil je een grotere tas. Maar het gevaar dat deze weer te groot en te lomp wordt, ondervond ik toen ik mijn oude Crumpler Pretty Boy weer in gebruik nam. Man, wat een onhandig ding is dat! De rits op de voorkant opent nooit helemaal, zodat je net niet goed bij alle vakjes en spulletjes kan. Het is een mooi merk, dat Crumpler, maar er zit zoveel ongebruikte ruimte in! Daardoor wordt hij snel lomp en onhandig.

Dus... Een nieuwe, leuke, opvallende, stoere maar ook enigszins vrouwelijke tas. Zoekend op het internet, kwam ik zoveel tegen! Van de prachtige maar helaas te kleine tassen van PorteenGear, via de prachtige site van Epiphanie (geweldig gefotografeerd en vormgegeven, maar ik zit persoonlijk niet op een hemelsblauwe of lavendelpaarse tas te wachten) bij Photojojo (te duur voor wat het is).
Natuurlijk is het makkelijk om bij HaveaRosa te bestellen. Mooie tassen, gave kleurtjes, maar niet helemaal wat ik bedoel, niet helemaal voor mij. Dus werd er een idee geboren. Toen ik er over dacht om een customised tas te maken, rondom de gewatteerde indeling die in mijn Crumpler zo super is, bleek het hele systeem een soort bag-in-bag en kon ik hem in zijn geheel eruit trekken! Dat betekende dat ik dus alleen op zoek moest naar een tas (trendy, vrouwelijk, messenger... noem maar op) waar mijn persoonlijke indeling in paste. Ik stond in de Applestore met een Freitag in mijn hand. Supergaaf, maar wel aan de prijs. Juist toen ik dacht niet te gaan slagen, kwam ik in Den Haag een winkeltje tegen die allemaal tassen van Hi di Hi verkoopt. Leuk, speels, kleurrijk, opvallend en vooral: precies op maat voor mijn Crumpler bag-in-bag. De tas is er niet speciefiek voor gemaakt, maar het lijkt bijna wel zo; er zitten zelfs banden met clips onder voor een statief. Crumpler neckstrap erop voor het comfort...
Voorlopig ben ik even gelukkig, alles dat ik mee wil nemen past er in: 5D MKII met standaard 24-70 en zonnekap, 85mm, flitser, difuser en softboxje, batterijen, accu's en CF-kaartjes reflectiescherm en mijn statief! Tel daar agenda, portemonnee en Iphone bij op en ik kan gaan!

PS. De Tamrac is te koop. Bij CameraNu nog voor € 80. De eerste die me de helft bied, mag hem hebben.

Charlotte

Toen haar broertje Boaz werd geboren, ontwierp ik zijn geboortekaartje samen met mijn zoon Pjotr. Hij tekende op zijn vierde het poppetje met de kroon. Het poppetje van Boaz had toen nog geen armen. Die zijn er later bijbedacht door een zusje van weer een ander kindje dat op de wereld verscheen. Gaandeweg werd duidelijk dat het poppetje ook een klein zusje moest hebben toen kleine Charlotte zich aandiende.
Lieve Bart, Cher, Boaz en Lotte, ik wens jullie veel liefde en geluk, een prachtige toekomst samen en bedank jullie enorm voor het vertrouwen, wederom!

Collega Simone

Het is leuk om collega's te hebben! Als ZZP-er heb je die niet veel, wat ik soms erg jammer vind. Vandaag koffie met (via twitter ontmoete) collega Simone Janssen in haar studio. Totaal andere fotografie doen wij, dus we bijten elkaar absoluut niet. Simone heeft nu nog een studio in Rijswijk, maar gaat binnenkort verhuizen naar Zevenhuizen. Ik ben erg benieuwd naar haar nieuwe onderkomen! het was gezellig om, buiten de #CCT om, ook eens de werkplek van een andere fotograaf te zien. Blijft een issue, vind ik, als je geen directe collega's hebt om dingen mee te bespreken.

Retro netbook sleeve

Vorig jaar, toen we op reis waren, zaten we met een paar problemen: 1. we wilden graag webcammen met de thuisblijvers (elke zondag, voor hun half 8 's avonds), 2. we wilden bloggen en 3. we wilden de gemaakte foto's kunnen bekijken. Dus, keer op keer zochten wij de internetcafetjes op, wisselden we handen vol 10 BHT munten en vergaten we niet na elke actie uit te loggen.
Dat we het een volgende keer anders gingen doen, zagen we op Koh Tao, tijdens een Singhatje in een café, waar een hoop mensen een netbookje hadden.
Met dank aan Guillaume (die met de zijne niks meer deed), zijn wij nu ook de trotse bezitters van een netbook. Grappig genoeg doet iedereen die dingen nu weg, veelal omdat de Ipad zijn intrede heeft gedaan. Mensen die ons een beetje kennen, weten dat wij niet zo hip of gadget-minded zijn. Bovendien heb ik er het geld gewoonweg niet voor over; hey, ik heb een Imac en een Ebook. Meer dan genoeg.
Wat we wel graag wilden, was een muis, voor het sleepwerk. En die paste dan weer niet in de oude sleeve. Vandaar deze retro Portfolio sleeve, gemaakt van 4 mm vilt, makkelijk in elke rugtas te stoppen!
Zelf vind ik hem stiekem toch wel een klein beetje hip...

Testing*testing 1,2,3!

De meeste mensen om mij heen weten dat ik erg zoekend was naar wat ik nog met flitslicht wilde. Na de verkoop van mijn studio, kocht ik online een ringflitser om deze eens uit te proberen. Mijn vermoedens werden bevestigd: alle licht van voren geeft als in een ingebouwde flits rode ogen. Terug dus. En dan maar helemaal de overstap maken naar bestaand licht. Totdat ik dit slimme dingetje zag. Ja, inderdaad, gewoon op Marktplaats! De verkoper is wel gecontroleerd, maar voor € 12,50 (€ 14,50 inclusief verzending) ontvang je een mini softboxje voor op je opzet-flitser, heel makkelijk te bevestigen dmv een klittenbandje.
Toen ik dit twitterde, kreeg ik commentaar en ook een hoop nieuwsgierige vragen. "Wat zijn je ervaringen?"
Bij deze dus. Zoon lief (ietwat verkouden, dat moet gezegd) voor de camera, 1 maal met directe flitser, 1 maal met de difuser (tupperware bakje) en de laatste foto met het minisoftboxje.
Om het verschil echt aan te tonen, heb ik geen nabewerking meer uitgevoerd en ze direct gebruikt.
Wat zijn jullie meningen?

Hoe hoop Hope werd

De woorden die om 3 uur 's ochtends binnen kwamen, zo net voor kerst, waren genoeg om mijn nachtrust voorbij te laten zijn. "mum in hospital, check your mail"
Mijn moeder, sterke vrouw, lerares Engels, moeder van 2, oma van 3 in het ziekenhuis met een gecompliceerde breuk in haar enkel, waarbij een infectie was opgetreden die haar in de loop van de kerstdagen zo ziek maakte, dat ik me af begon te vragen waar mijn moeder was gebleven. Wat niemand besefte was hoe ziek ze eigenlijk was.

Scepticemia vrat op dat moment aan haar voet en been en maakte haar tot een hoopje ellende dat wegkwijnde in een ziekenhuisbed, omgeven door rochelende mannen, en semi-demente vrouwen die de hele nacht door het ziekenhuis spookten. Vlak na de kerst kwam het verlossende woord voor haar: amputatie van het ziek-makende been. Dat dat voor haar de goed oplossing was, daar konden wij allemaal ons hoofd niet bij krijgen. Oma met 1 been, mijn moeder als gehandicapte door het leven, aan een rolstoel gekluisterd...
Dat mijn moeder sterker was dan wij allen konden vermoeden, bleek toen zij zich er al lang bij had neergelegd en toen zij wonder boven wonder na de operatie in rap tempo begon op te krabbelen! Ze kreeg weer praatjes, lachte ineens weer enorm veel, maar wat nog het mooist was (en is): mijn moeder vulde zichzelf en de mensen om haar heen met een positivisme die wij van haar en onszelf niet gewend waren.
Revalideren, dat wilde ze! En wel zo snel mogelijk, om maar uit die klote rolstoel te komen, om maar weer te kunnen lopen!
Afgelopen week moest ik haar laten schrikken. Ik kreeg van de een op de andere dag trombose in mijn linker been. Hoe positief ik ook was geworden door mijn nieuw gevonden moeder, ik ben een avondje heel boos geweest dat het gewoon bij mij nooit op lijkt te houden; heb ik geen gescheurde meniscus, dan is het wel trombose. Ook vond (en laat ik eerlijk zijn, ik VIND) het oneerlijk. Ik ben 4 jaar geleden gestopt met roken, leef uitermate gezond en sport veel. Waarom dan ik?

Eergisteren belde mijn moeder mij vanuit het revalidatiecentrum. "Heb ik je al over Hope verteld?" vroeg ze? Hope, een meisje uit een Afrikaans land, is door twee goed willende Hollanders mee genomen om hier voorzien te worden van benen die daadwerkelijk werken. Haar eigen benen, die ze achter zich aan sleepte, zijn verwijderd om plaats te maken voor twee protheses, waardoor zij weer kan lopen. Mijn moeder beschrijft haar glimlach als "hij begint achterop haar hoofd, loopt om haar gezicht heen, en sluit zich weer aan de achterkant", terwijl ze op haar krukken binnen komt gelopen.
Met Hope kreeg mijn moeder ook weer hoop. Zoveel hoop, dat ze een mooi fonds heeft opgezet. Niks heftigs, niks ingewikkelds maar een fonds die een jong meisje een pad om haar huis moet geven, en een straatje naar de grotere weg, zodat ze niet struikelt als ze met haar protheses en krukken een stukje wil wandelen.

Zo zie je, zie ik, dat het altijd erger kan, maar ook altijd mooier. En positiever. En dat houdt ons (en mij) letterlijk op de been!

Cursus KIJK

"Ik geef ook workshops" staat er op veel sites geschreven. Meer dan eens heb ik gedacht "waarom, in Godsnaam?". Ik kan je niet alle techniek leren, ik kan je wel leren kijken.
Vandaag ga ik er voor, voor het eerst in een hele lange tijd. Vroeger gaf ik wel eens workshops bij kinderdagverblijven, dus ik had mijn oude lesmateriaal er eens bij gepakt. Dat ging ook nog een stukje over analoge fotografie! Dus, opnieuw schrijven, mijn cursus kijk. Dit is het geworden, een magazine vol tips en trics, met opdrachtjes om jezelf te testen en verder hapklare informatie voor de beginnende SLR gebruiker.
Vandaag dus mijn eerste, de vrouw van een van mijn opdrachtgevers heeft een Canon 1000D gekregen en wil daarmee leren omgaan en leren kijken. Ik heb er zin in!

Boudine, bleek veel meer oog te hebben voor beeld dan ik had verwacht. Ook snapte ze DOF en de combi, F, sluitertijd en ASA (of ISO, wat jij wil) heel snel. De locatie die we gebruikten was schitterend en het weer speelde mee. Heerlijke dag gehad tijdens deze "les". En een mooi boekje achtergelaten met alle tips, trics en wat leuke opdrachtjes om te doen. Zie HIER het magazine.
Voor meer info over deze lessen, bel of mail me vrijblijvend!

Pip's grote jongenskamer

Huilend kwam hij naar beneden, mijn kleine Pjotr, die vreemd genoeg al langer is dan zijn beide broers op die leeftijd waren. Klein, want nog altijd 6 jaar, maar ook al groot. Groot genoeg om me mee naar boven te trommelen om te laten zien: "kijk mam, ik kan echt niet meer in dat kleine bed slapen" (gaat op zijn juniorbedje liggen en rekt zich helemaal uit, zodat zijn tenen, als hij echt veel moeite doet, de rand van zijn bedje raken).
"Waarom huil je, liefje?" vraag ik. Het komt helaas wel eens vaker voor bij de wisseldagen van ons co-ouderschap dat ze op zondag avond eens wat moeite hebben met wat de komende maandag gaat brengen, dus ik was al een beetje voorbereid op de troostende woorden. "Ik wil ook zo graag een grote jongensbed voor mijn verjaardag, net als Yannick toen kreeg", snikt hij verder.

Wat hij niet wist, is dat wij al lang grootse plannen hadden voor het kleinste kamertje in onze vinexwoning: die zou nl in de week voor zijn verjaardag worden omgetoverd tot een heuse jongens kamer, met een werkhoek, een speelhoek en een leeshoek (met 3 hoogslapende kinderen in huis wordt voorlezen een net iets grotere uitdaging dan die ik om half 8 's avonds wil aangaan), waar al zijn dromen waar kunnen worden. Wat we bij zijn broers ook deden is dat hij tot zijn echte verjaardag mag "logeren" bij een van de anderen. En dan op zijn verjaardag krijgt hij 's ochtends de deurklink waarmee hij stoer zijn eigen kamertje mag openen ter inspectie.
Ik hoop van harte dat hij aan al zijn 7-jarige verwachtingen voldoet!

MiniMasterChef

Minimusketier wil koken op zijn feestje. Koken?? Geweldig vind ik dat; ik hou zelf van koken en heb een hekel aan de plaatselijke ballenbak. 
Via www.lekkerbekkies.nl kwamen wij op het organiseren van "gezonde" kinder kookfeestjes, zonder het teveel aan suiker en zoetstoffen die de kinderen meestal binnenkrijgen op feestjes.
Ariadne, de eigenaresse van het bedrijf bedacht een mooi plan; de 6 kindertjes gaan met behulp van een pastamachine, 2 hulpkoks van de koksopleiding en haarzelf zelf tagliatelle maken! Dat is weer eens wat anders als pannenkoeken versieren! Ik ga het geheel uiteraard mooi vastleggen, ook voor Ariadne zelf.

Bij zo'n feestje hoort ook een culinaire smikkel-uitnodiging. Vandaar deze. Mini gardes zijn te koop bij Dille en Kamille.

Love and the big yellow wall

Collegafotograaf Vinita Salome had laatst op haar fantastische blog een shoot staan van "A dear family friend", genomen in het prachtige Reewijkse Hout, vlakbij ons beider woonplaats. In eerste instantie durfde ik niet zo goed te vragen waar die prachtige gele muur was, maar Vinita kende geen schroom en deelde met mij deze fantastische lokatie!
Dus... 2010 is voorbij, op naar 2011, waarin er hopelijk een hoop mooie dingen te gebeuren staan, zowel zakelijk als privé.
Voorlopig zie ik in mijn vriendenkring een hoop negatieve opvattingen over 2010, maar voor mij was 2010 heel bijzonder; ik trouwde met mijn liefste lief, de man aan wie ik voorgoed mijn hart geef.
Vandaar vandaag op 02/01/2011 op herhaling op deze prachtige lokatie, met dank aan mijn spontane liefje en ook aan Vinita!

Gift Voucher

Geen idee wat je moet kopen voor je ouders met kerst? Je zusje zwanger en heel hard aan het sparen voor een Volvo; dus even geen budget voor een mooie zwangerschaps-shoot?
Voor € 120,- koop je bij mij een gift voucher die recht geeft op een familie, kinder, zwangerschaps of newborn shoot. Als dat geen mooi kadootje is voor onder de boom...

Christmastime

Het is weer zover: bijna kerst. Een periode om bij familie te zijn, gezelligheid voorop. Ook een periode om na te denken over het jaar dat was; 2010. 
Voor mij een belangrijk jaar op het persoonlijk vlak. Getrouwd, iets dat ik niet meer verwacht had.
Op zakelijk vlak kan ik zeggen dat ik qua omzet een iets minder jaar had dan 2009. Dat heeft alles te maken met het wegvallen van 1 van mijn vaste opdrachtgevers, die het niet meer kon bolwerken tijdens de crisis. Ook het budget van andere opdrachtgevers leek wat minder, waardoor mijn budget ook minder werd. Maar, ik heb het gered! Dankzij een aantal oude klanten die ik al sinds het begin heb (Vakblad, InCT), de mensen die er gaandeweg bij zijn gekomen (Bouwformatie, Crossings Communications, de doorstart van GreenCreatives en Paleis Zuideinde) en mijn opdrachtgevers die dit jaar toch vaker een beroep op mij hebben gedaan (AllInCommunicatie, Quamedia). Daarbij nog een aantal klappers in 2010, die ervoor zorgden dat ik kon investeren in nieuw materiaal.
Het is een fijn gevoel te kunnen zeggen: Portfolio Fotografie gaat nu zijn 6e jaar in!
Portfolio zou Portfolio niet zijn als ik mijn opdrachtgevers daarvoor niet zou bedanken. Ik heb ooit voor elke opdrachtgever een sjaal gebrei... nee, uitgezocht; wijn laten bezorgen en vorig jaar wilde ik in al mijn passie voor het gedrukte woord de tijdschriftenindustrie van de ondergang redden door 12 mensen een abonnement te geven op een magazine naar keuze.

Dit jaar doen we het anders. Met de zeer in opkomst zijnde social media (waar overigens nog weinig van mijn klanten iets mee doen, wellicht helpt dit een beetje?) als twitter en Linked In, zijn de meeste van ons bezig met de vraag hoe zich te profileren. Boeken over "zakelijk twitteren", Linked In profielen zijn er genoeg. Maar mijn aandeel is natuurlijk BEELD! Vandaar dat de actie die ik al eerder op internet zette over social media portretten (HIER) mijn kado aan hen is. 
En Folio Designs zou Folio Designs niet zijn als daar niet een mooi ontwerp bij hoorde.
Dus, opdrachtgevers; Merry Christmas en een zakelijk (en persoonlijk ook, uiteraard!) lekker 2011!

NB. Ik heb 2 vlakken vervaagd omdat ik een mail kreeg van degene die er op stond met de vraag hen te verwijderen. Zij hebben geen toestemming gegeven voor gebruik binnen promotionele doeleinden binnen mijn bedrijf. Ik had geen slechte intenties, maar bied hen hierbij mijn excuses aan. Overigens zal ik in de toekomst duidelijker zijn dat ik me het recht voorbehoud foto's op deze manier te gebruiken. Zie VOORWAARDEN.

CRAVE the Hague

The Urban girl's guide to everything you CRAVE

Overgewaaid uit Amerika, deze trend om vrouwelijke ondernemers samen te brengen in een netwerk, een boek en een samenkomen. Zelf zegt CRAVE het volgende:

"CRAVE innovatively connects urban gals to the sassiest, gutsiest, most inspiring people they need to know in the Hague. Our modern marketplace of soirees, gatherings and online networking serves as your ambassador to everything there is to CRAVE about the Hague."

Ik kreeg ooit via mijn twitternetwerk lucht van deze eerste Europese CRAVE, nl CRAVE Amsterdam. Ik wilde toen al meedoen als fotograaf, maar ja... Amsterdam hè?
Leuk vond ik het toen Natalie Carstens van Tigs Creations me benaderde om mee te werken aan de Haagsche uitvoering en me vroeg zo'n slordige 25 spreads te maken voor het boek.
Niet alleen fotografen, grafici en andere artyfarty mensen kunnen zich aanmelden voor het boek, ook winkels, e*shops, restaurants, home made, kortom, zolang het vrouwelijk is en Haags; HET KAN!
Voor het gemak hieronder het lijstje van alle afdelingen die aan bod komen in het boek. Iets voor jouw onderneming? Wellicht kom ik je kosteloos fotograferen (foto's zijn later ook tegen een mooi prijsje af te nemen voor doeleinden binnen jouw eigen bedrijf). Als ik het niet ben, komt een ander uit het team van 8 fotografen (Britse, Amerikaanse, Nederlandse, Maleisische fotograaf-meiden). Je kunt HIER mee leren over aanmelden, de voorwaarden, de kosten etc.

Abode – Furniture, home improvement and interior design
Adorn – Jewelry, eyewear, handbags and accessories
Connect – Networking, media, technology and event services
Details – Gifts, books, small home accessories, florists and stationery
Enhance – Beauty, wellness, spas and fitness
Escape – Entertainment, travel and leisure activities
Nurture – Goods and services for babies, children and parents
Pets – Goods and services for pets and their owners
Sip Savor – Food and drink
Style – Clothing, shoes and stylist

Coach – Coaches and consultants
Communicate – Marketing, PR and branding strategy
Create – Graphic and web design and media services
Entertain – Event services
Finance – Accountants and money management specialists
Law – Law offices and attorneys
Network – Networking events, programs and social media
Real Estate – Real estate, property management and moving services
Staff – Staffing agencies and recruiters
Support – Organization services and personal assistants
Tech – Technology support

Affijn, met al deze informatie over CRAVE the Hague ben ik nog niet, want...
Er moeten dus 25 spreads gemaakt worden, per fotograaf. 25 fotospreads voor inspirerende Haagse vrouwen die ook anderen willen inspireren. Mijn eerste is gedaan, de tweede komt volgende week.
Mijn eerste Haagse dame is Lianne met haar bedrijf Mevrouw de Vries, een communicatiebedrijf met een passie voor het woord. Een inspirerende vrouw met een prachtig BLOG, die zich ook inzet voor het Women in Controlfonds van Crystal Clear. Hier onder een kleine sneak preview van de foto's die ik van en voor Lianne heb gemaakt. De komende tijd volgen er meer. Ben je nieuwsgierig geworden? Kom dan naar de BUZZ-party op 10 december. Ik zal er zeker zijn, misschien kunnen we verder praten? Leuk!

Having your cake (and eating it)

Inspiratie | Kaki

Laatst liep ik met de jongste musketier op de Haagsche Mart. Hij keek zijn ogen uit! Allemaal groente, fruit, vis en kruiden die hij niet kende. Zo hadden we de cactusvijg, de granaatappel, de prachtig bijeen gebonden gerookte sprot en de vele vele vissen die in Suriname, Marokko, Turkije en de Nederlandse Antillen dagelijkse kost zijn. Zo werd het idee geboren elke week iets te kopen dat zij niet kennen.
Deze week nam ik de Kaki voor ze mee, en vrucht die wij hier nog niet goed kennen.
Nou wil het feit dat ik bezig ben met een geheel nieuw project dat met eten, fotografie en reizen te maken heeft. Het kunstzinnig fotograferen van eten vind ik in een woord geweldig om te doen. Het geeft mij enorme voldoening op projectbasis (of in opdracht) mensen te fotograferen wanneer zij koken. Op ARTYFOODS staan een aantal van mijn woord en beeld voedselkunstwerken. Vandaar dat ik de komende tijd zal gaan oefenen met het fotograferen van gerechten en los staande ingrediënten. Met trots presenteer ik U: de Kaki. Recepten met de Kaki.

Wat ik bij mijn drukker haalde

Sommigen zullen denken dat ik aandelen heb in Colorworks, zo vaak raad ik ze aan aan collega fotografen. Aandelen? Nee. Wel is het zo dat de eigenaar al heel lang een goede vriend is, begonnen toen ik (aan het begin van mijn carrière) freelance ging werken bij Business Haaglanden, waar CW de opmaak van deed. En ik ben er gebleven.
In al die tijd heb ik 2 keer een uitstapje gemaakt naar een ander, maar ik kwam elke keer teleurgesteld terug. Niet de goede kleur (IDrukker), uiteindelijk toch een stuk duurder dan zij via de telefonische offerte vertelden (ColorXL) en dan vraag je je af, waarom nog bij een ander? Niet dus. Sindsdien gaat echt alles naar hen toe. Van mijn trouwalbums (die worden dan weer ingebonden door een handboekbinder), tot mijn visitekaartjes, briefpapier, uitnodigingen voor huwelijken, geboortekaartjes en grootformaat prints op afwijkend materiaal.
Zo werd er een grootformaat druk van een van mijn foto's besteld. Prachtig handgeschept papier haalde ik bij de Artfac. Toen bleek dat het papier dat ik zelf had aangeleverd niet "plat" genoeg bleef liggen om op de grootformaat te kunnen drukken, heeft de "chef-print" daar eens goed nagedacht en bijna hetzelfde papier gevonden om hem alsnog te kunnen drukken.
Hij is zo mooi, zo scherp geworden, dat ik hem eigenlijk het liefst zelf hou! Met dank aan Colorworks!

Project planning Noord Thailand

Nee hoor, het is heus niet zo dat we elke avond alleen maar praten over Thailand, maar we hebben het er wel over, lezen veel reisblogs van anderen (vooral die van Ross en Polly is erg inspirerend), surfen de diverse Thailandfora waar we lid zijn af naar leuke ideeën en pakken toch keer op keer onze (ondertussen redelijk gehavende) Footprint erbij. We plannen, bedenken, en doen inspiratie op.
Voor nu hebben we in ons hoofd al wel wat vastomlijnde ideetjes:
Beginnen in Bangkok (one night in Bangkok's Khao San/Rambutri is echt genoeg), met de nachttrein omhoog richting Chiang Mai. Daar een aantal dagen doorbrengen (olifanten, fietsen met ChiangMai-biking, een kookcursus en uiteraard een bezoek aan Doi Suthep), een dagje of wat chillen in het hippiedorp Pai, via Tha Ton met een boot naar Chiang Rai (uitstapjes en verblijf naar de gouden driehoek Chian Saen en Chang Khong) waarnaar we langzaam zullen afzakken richting de apen-stad Lop Buri en het Khao Yai national park. Uiteraard zullen wij het Thaise nieuwjaar (Songkran, alwaar er vooral heel veel met water wordt gegooid) van een afstandje vieren in ons geliefde Bangkok.

Ook mijn project qua fotografie ligt klaar, hoewel nog niet openlijk bespreekbaar. Ik verzamel materiaal, heb contact met fotogroepen in Thailand zelf, en zoek de juiste vertalingen om aan de bevolking daar uit te kunnen leggen waarom mijn 5D MKII zo "in their face" is. Ik ben, in alle eerlijkheid, nog zo zo geïnspireerd geweest door een project. Daarover later uiteraard meer!

Nu is het nog zoeken naar een mooi reisblog waarbij we niet telkens hoeven te betalen als we onze foto's online willen laten staan. Want onze reis bijhouden, dat gaan we zeker, net als de vorige keer!

Spijt!

Ken je dat? Dat je zo hard hebt gewerkt dat je denkt "mijn camera blijft thuis vandaag". En dat je op vrijdagavond besluit om de volgende dag naar Bergen aan Zee te rijden, alwaar het landschap zo de moeite waard is, dat je spijt hebt dat je alleen een Blackberry bij je hebt om het vast te leggen? Ken je dat?
Ik nu ook.

De Sjaal van OMA

Bij mijn moeder (de oma in kwestie) is een klein jaar geleden een erg progressieve oogziekte geconstateerd. Vooral voor haar; docente Engels op een Internationale school, altijd in de weer de kinderen daar te helpen, was dit een grote schok zeker omdat de behandeling ertegen gepaard ging met ooginjecties en heftige laser behandelingen. Of het geholpen heeft dat ze nu een jaar behandeld wordt? Ik weet het niet. De kans dat haar ogen ooit weer echt iets kunnen zien, de zon verdragen of haar helpen met kleine opstapjes die overal angstvallig voor haar voeten verschijnen te ontwaren, wordt met de dag kleiner.
Wat ik wel weet, ik dat ik het vreselijk vind om te zien hoe mijn ouders ineens oud worden, dat mijn moeder haar eigen "vrije" wereld langzaam maar zeker moet opgeven. Hoe moeilijk is het, als je altijd vrij bent geweest om te gaan en staan waar je wil, te constateren dat je waarschijnlijk nooit meer zult autorijden, een boek lezen (een andere grote liefhebberij, ik ken weinig mensen die zo belezen zijn als mijn moeder), je kleinkinderen kunnen vertellen wat een mooie tekening ze voor je hebben gemaakt?
Ik kan je vertellen dat ze dat vreselijk vindt. Maar mijn moeder zou mijn moeder niet zijn als ze bij de pakken ging neerzitten. Zo is ze tegen wil en dank gestopt met werken, is ze begonnen aan niet 1 maar 2 cursussen (te weten psychologie en beeldhouwen), heeft ze een lees apparaat en heeft ze een oude hobby weer uit de kast getrokken, die overigens nu weer enorm HIP is: Breien!
Alle musketiers, mijn broer en ik zijn ondertussen voorzien van een heerlijk zachte gebreide sjaal van haar hand. En oh, we zijn er maar wat blij mee! Dank mam (oma)!

Back to Thailand

Voor diegene die mijn lief en mijzelf kennen; die weten genoeg. Wij zijn Thailand-mad. Sterker nog, toen mijn lief mij vroeg of ik ooit met hem zou trouwen, antwoordde ik "alleen op een strand met mijn voeten in het zand en een bikini aan mijn lijf". Wij hadden een reis naar Thailand geboekt, en hebben die combinatie maar gemaakt. Getrouwd dus op Koh Samui, dit jaar in februari, met daarvoor een reis via Bangkok, Kanchanaburi, Ayutthaya, Erawan, en daarna een verblijf op het prachtige Koh Tao.
Bloed kruipt waar het eigenlijk niet gaan kan, en de volgende reis ligt "klaar" om gemaakt te worden. Deze keer voor ons geen strand, geen gelanterfant, maar een flinke reis door het noorden van Thailand.
Chiang Mai, Chiang Rai, The Elephant nature Resort, Sukhothai, Lop Buri, het Khao Yai national park en uiteraard Bangkok liggen in de planning.
Omdat wij vorige keer ook de expositie van Marc Schultz "Urban Lines" bezochten in Bangkok, bedacht ik dat er ook een fotografisch thema achter kan zitten als wij gaan.
Van elke stad een mooie HDR maken? Me richten op de bevolking? Briljante portretten? Ik moet er nog even goed over nadenken, maar hey, we hebben nog (op de kop af, maar who's counting?) 145 dagen om daar wijs uit te worden!
Voor degene die mij (nog) niet zo goed kennen betekent dit dat er een groot project aankomt. Over ons geliefde Thailand.

Crackbank 3 x anders

Dat het soms loont om een Godsvermogen uit te geven aan een bank, bewijst onze Crack 3001, die mijn man mee nam uit zijn kleine dubbele bovenhuis naar onze riante vinexwoning in Den Haag.
Het eerste jaar had hij nog de retro groene look uit de winkel, maar ik ben iemand die snel ergens "klaar" mee is en die ook als hoofdvak Textiele werkvormen volgde op het VHBO.
Begrijp me niet verkeerd; ik kan een beetje naaien, een beetje ontwerpen en een beetje patroontekenen, niks bijzonders, niks te moeilijks. Daarom is het zo fijn om een Crackbank te bezitten, een naaimachine die het meestal doet en een stel ouders met een elektrische niet-tang! 
Afgelopen zaterdag in de stromende regen naar de Albert Cuijp waar de Boerenbont hal ons weer (ja, het Skai leer van de eerste metamorfose kwam ook daar vandaan!) van wat mooie stofjes heeft voorzien.
Grijs, oranje en gekleurd voor deze winter. Leuk, een nieuwe bank voor weinig en gelijk een hele andere uitstraling in de kamer!

Primes bag op maat

Na aanleiding van de geplande tweetup over tassen, ben ik eens stevig gaan nadenken.
Ik ben nou eenmaal gekker op mijn primes (28-50-85) dan dat ik op mijn zoomlenzen ben (exit, Sigma, Tamron), maar ik vind niks irritanter dan het continue gewissel, zeker op een event of bruiloft. De Shootsac is mooi, maar heeft ook zo zijn nadelen. De prijs (ik vind 179 dollar echt teveel), dan die flap (waarom?) en zoals een collega fotograaf al opmerkte; je kunt hem niet aan je riem bevestigen.
Het was even zoeken naar een bedrijf dat mij wilde voorzien van een stukje neopreen -waterafstotend en best beschermend voor je lenzen, maar uiteindelijk heb ik de tas voor mijn primes kunnen maken die ik wilde. 2 van mijn 3 objectiefjes in de tas, 1 aan mijn Canon. 2 extra vakjes onderin voor 2 extra accu's, een setje penlites en een aantal CFkaartjes, mijn flitser past er in, een pinpas en hij heeft riemlussen aan de achterkant, zodat deze tas van 50 cm breed bij 25 hoog precies mooi om mijn lichaam valt. En... in mijn kleuren!

Begrijp me niet verkeerd, ik weet heel goed dat het een gejat idee is en dat ie wel heel erg op de Shootsac lijkt, daarom blijft het bij deze, puur voor mijzelf.
Maar hey, wil je de productiekosten weten? Precies € 40,- en 2 uurtjes zweten achter de naaimachine!

Chicks&CamerabagsTweetup:

Wanneer: 7 november 2010
Tijd: 14.00, koffie, thee, later borrel en wellicht een hapje eten...
Lokatie: Belgisch biercafe Olivier in Utrecht
Doel 1: kijken en vergelijken van diverse fototassen als Shootsac, Crumpler, Tamrac, Have a Rosa en anderen.
Doel 2: elkaar eens beter kennen (dan volgen de IRL lijstjes vanzelf)
Deelneemsters: @Beeldige (waarschijnlijk) @BrittBurg, @ZuiverGabby, @Hannekemeijer, @Havearosa @KarenLeijzer, @KarinKramer, @LauraVink, @Lizet87, @Lotsofphotos, @SandraAartman (hopelijk), @SimonedeBlouw, @Tin_Spaghetti en @Portfoliofoto

Ondanks het openbaar vervoer, ondanks ziekte, pijnlijke ruggen ed, hadden we vandaag de heuse #CCT in Utrecht.
Leuk! Alle meisjesfotografen samen; nieuwe projecten, oud zeer (eigenlijk lopen we allemaal tegen dezelfde dingen aan in ons vak), mooie tassen, handige tassen, thee met koekjes (of zonder), een wijntje hier en daar en vooral het gevoel van "eindelijk weet ik wie er bij die ava hoort". Het toppunt van vanmiddag? Dat was toch zeker @havearosa, die een quizz organiseerde (waar ik wel geteld 1 antwoord op wist omdat ik gister twitterloze dag had) en een van haar prachtige tassen kado deed aan Lot. (LotsofPhotos) Dames, het was een superdag, voor herhaling vatbaar?

Compleet is mijn huisstijl

Net even snel langs de drukker gereesd voor mijn drukwerk. Ja, ben er blij mee, want het is zo compleet.

2 sets visitekaartjes, 1 zakelijk, 1 wat meer persoonlijk;
CDstickers met datum, lokatie en event informatie;
Multi-use stickers voor op enveloppen, CDhoesjes etc;
Briefpapier met nieuwe huisstijl

Ik ben tevreden, want hoewel ik het moeilijker vond dan ik had gedacht, is dit wel helemaal wat ik in mijn hoofd had!

Niet meer en niet minder;
donkere wolken in fotoland

Mijn collega fotograaf Tineke van der Eems heeft op haar site een knopje dat je kunt aanklikken waarbij je uitkomt op de pagina: WHY DOES CUSTOM PHOTOGRAPHY COST MORE?, waarbij de uitleg gegeven wordt waarom je dus meer betaalt voor een goede fotograaf die binnen no-time goed foto's aanlevert. Heel slim van haar!
Laat ik bij het begin beginnen. Gisteren heb ik de hele dag (en ik meen het, ik stapte om 08:00 uur in de auto en stapte om 19:53 uur er weer uit) gefotografeerd op een evenement. Ik werd daarvoor gevraagd door mijn collega Karen, met wie ik wel eens samen werk voor Bouwformatie. Zij vroeg mij 6 maanden geleden om een offerte en die heb ik haar gegeven, er werd akkoord gegeven en zo stond ik daar gisteren.

Ik reken even een klein rekensommetje (bron: Richtprijzen voor de fotografie, het "verboden" document om kartellvorming bij fotografen tegen te gaan)

Fotografie van een evenement, per dagdeel: zelf bepalen, geen richtprijs (mijn richtlijn € 250 per dagdeel)
Plaasting foto's per foto op internetsites met een .nl: 100x150 pixels € 161
Plaatsing in folders, brochures, waaronder de bedrijfsglossy (oplage tot 20.000): per foto van 8x10 cm  € 185,-
Aanlevering op CDrom € 134
Rechtenvrije distributie via internet: € 671
Persdiensten per foto € 336 (hier kom ik later op terug)

Totaal van dit rekensommetje is dus: € 5101 exclusief de BTW (uitgaande van max 10 online en max 10 offline)

Nou ben ik niet helemaal gek, en vind ik de richtlijnen van de fotografie bizar, onwerkelijk en als iedere fotograaf die zou aanhouden, zitten we allen zonder werk. 
Maar wanneer mag je dan op je strepen gaan staan?
Ik werd gisteren nl benaderd om een persfoto af te staan en die ook direct aan te leveren. Ik heb dat netjes gedaan, omdat ik vond dat dat wel hoorde, omdat ik er toch stond, en omdat ik absoluut de beroerdste niet ben. Maar 's avonds in bad, nadat ik dus 12 uur op mijn voeten had gestaan, ging ik er toch over na denken.
Begrijpen mensen gewoon niet hoe fotografie werkt? Omdat het iets is dat ik "kan", waar ik voor gestudeerd heb, waar ik wellicht een talent voor heb ontwikkeld, is dat niet hetzelfde als werk waarvoor je gewoon per uur wordt betaald, door een baas? Ik verstuur regelmatig mails aan mijn opdrachtgevers waarin ik hen duidelijk moet maken dat de rechten van mijn fotografie bij mij liggen en er nooit zonder mijn toestemming foto's aan derden geleverd mogen worden. Helaas heb ik maar 1 opdrachtgever die dit lijkt te begrijpen en ook nooit "misbruik" heeft gemaakt van het feit dat ik een beetje een softie ben.
Ik ben absoluut niet de duurste fotograaf, verhoog mijn prijzen jaarlijks met een klein bedrag, ben altijd eerlijk en snel met leveren naar mijn klanten toe, ben open over mijn voorwaarden en stuur geen offertes met uitgebreide ingewikkelde constructies. En ik heb ook geen zin om daar nu wel mee te beginnen, puur omdat het zo'n negatieve ondertoon heeft.

Maar toch, vandaag wordt er, buiten de nabewerking en levering van de eventfoto's van gisteren, ook gewerkt aan een paar simpele regels, die wel in mijn offertes komen te staan. Gewoon om duidelijk te zijn naar mijn klanten maar ook om niet meer met een vervelende nasmaak terug te kijken op een enerverende dag. Doei, softie, vanaf vandaag ben je weg!

 

 

Feestje

Middelmusketier is zondag jarig, vandaar knutsel de frustel voor het uitdelen morgen. Tripje Action (nog nooit geweest, maar de absolute uitkomst!!!) voor dierenpennen en een lekker snackje, en iets origineels voor de juffies (als overblijfmama zie ik vaak de hele voorraad uitdeel chocolaatjes, cakejes etc. nog op het buro liggen); een Cup a Soupje met soepstengel. Eet smakelijk! Gelukkig hebben de 2 jongsten wel even geholpen; de klassen van nu bevatten maar liefst 34 kids...

 

Soms zie je iets moois

Ik was toe aan een nieuwe fototas, dus na wat research kwam ik uit op een Tamrac Aero Speedpack. Zo gezegd, die opgehaald in Delft, want op Marktplaats was hij toch (nieuw) een stuk goedkoper dan in de winkel. Onderweg naar het huis van de student Marcel van Hest (hij heeft ze in de laatste Zoom allemaal mogen uitproberen en mocht ze daarna houden) kwam ik een "bos" tegen van uit de kluiten gewassen bloemskeletten.
Wat kan ik daar vrolijk van worden!

Ballonvaren

Wij hadden op onze uitnodiging voor ons huwelijksfeest de term gezet: "Wij hebben elkaar al, dus wij sparen voor onze volgende reis" (we zijn stiekem in Thailand getrouwd. Red). Vrienden Leon en Marja namen dit heel letterlijk en gaven ons een nieuwe reis: Een ballonvaart met Ballonvaarderij de HOT, waarvan Leon de eigenaar is.
Na een paar keer heen en weer bellen, regen, niet genoeg wind, juist teveel wind, werd dan eindelijk gisterenavond DE avond dat wij onze reis door de lucht maakten. Opstapplek was Zundert, landingsplaats Oosteind, beide nabij Breda. Gevlogen: ruim 25 km in 5 kwartier.
Hoewel ik het opstijgen een beetje eng vond (zijwind, warmte van de branders, klein brandje in de ballon niet weten wat ik kon verwachten, logisch, je ziet ook heel weinig als je angstig onderin de mand ligt!), was de rest van de vaart super gaaf, hadden we een landing die ik redelijk smooth durf te noemen, werden we nog even gedoopt met champagne - leuk detail; de boer in wiens weiland je landt krijgt een fles jenever voor de moeite! Bovendien dronken die van ons lekker een glaasje mee...
Ik wil dan ook enorm veel dank geven aan Leon en Marja, en even zeggen dat ik hun originaliteit enorm waardeer. Ook namens Pascal! 
NB natuurlijk heb ik nog veel meer foto's gemaakt, maar het landschap onder je is nou eenmaal mooier vanuit de ballon dan op je Mac, hoe dynamisch en inventief je ook te werk gaat!
Morgen zal ik de rest in een albumpje zetten, voor de liefhebbers.

Tweetup

Nog eentje dan...

HDR  #Tweetup

Vandaag was dan mijn eerste echte "tweetup" waarin we met een aantal mensen via Twitter samenkwamen om onze inspiratie te delen aangaande het Hollands landschap. Ik ben niet eens specifiek een liefhebber van landschapsfotografie, maar was wel benieuwd naar dit fenomeen dat gepaard gaat met filters, moeilijke termen en vooral een heleboel statieven. De mijne (uit het jaar 0, een Manfrotto die ik van mijn ouders kreeg toen ik studeerde, maar die een ton weegt) heb ik maar 1 keer gebruikt; ik maakte deze HDR. Ik heb ook schapen gefotografeerd. En twitter-vrienden. En ik heb koffie gedronken en maarliefst twee keer in een cabrio gereden (waarvan 1 keer Saab 900...)
Landschapsfotografie is niet zozeer mijn ding. Dat weet ik nu zeker. Inspirerende mensen ontmoeten en meer weten over hun beweegredenen wel. 
Dus een geslaagde tweetup, waarvoor dank aan een ieder die hem mogelijk maakte.

Vijgen en meer

Voordat ik mezelf als portretfotograaf wilde bestempelen, werkte ik voor diverse opdrachtgevers, waaronder een aantal culinaire. Zo heb ik voor MeneerdeKok het een en ander gedaan, evenals voor het Crown Plazahotel in Den Haag. Gek als ik ben op het maken van collages, heb ik er een heel aantal in opdracht gemaakt voor Nice | NH Den Haag, Restaurant Mochi in Den Haag, het Ondernemerscafé in Den Haag (helaas gesloten, was DE plek voor de vrijdagmiddagborrel) en een aantal particulieren. Zelf heb ik het doek Turkish Delight op bizonyl van 1.30 X 1.30 in mijn keuken hangen.

Via mijn andere website www.artyfoods.nl verkocht ik mijn culinaire collages, die gebaseerd zijn op eten uit diverse landen en streken.
Heel soms zie ik nu nog steeds  combinaties die me aanspreken in voeding. Bovendien ben ik gek op vijgen.

A day at the beach

Even weg van de computer, van het stilzitten, stilliggen, boeken lezen en andermans tutorials doen, gingen we vandaag even de beentjes strekken in Noordwijk. Camera mee om ook eens in opdracht van mezelf de schieten. Wel een uitdaging ook, om onze trouwe viervoeter op de plaat te krijgen.
Enorm veel respect heb ik ook voor mensen als Arie Bruinsma, die zijn Ierse setter Sheriff prachtig heeft gefotografeerd of voor TinSpaghetti, wiens trouwe Golden regelmatig terugkeert in haar fotografie. En, zoals een natte viervoeter van bijna 3 betaamt; stilzitten blijft moeilijk! Alleen als baas no 2 er een snoepje boven houdt!

HDR | de Zwaan

Je mag het best weten; ik ben geen groot fan van Rotterdam. Dat komt mede omdat ik ooit tijdens een wedstrijd hardhandig onderuit ben gehaald door een Rotterdamse. En die ene lange straat waar al die stomme zebrapaden overheen lopen is nog een reden. En de koopgoot, da's ook een reden. Om maar niet te spreken over het feit dat ik ooit niet mocht fotograferen in de nieuwe metro tunnel van het Willemsplein... Maar er zijn mooie delen, dat besef ik ook. De Kop van Zuid is er een. De Holland-Amerikalijn brengt je terug in verloren gewaande tijden en ik spreek met klanten toch ook regelmatig af in het café Rotterdam. Hey, als ik er toch heen moet, dan in stijl!
Sinds ik Wilco van Wilcozpics , een Rotterdamse straatfotograaf heb ontdekt, denk ik er toch iets anders over en heb ik juist die stad die ik niet liefheb, vandaag voor mijn lens gehad.
Naar aanleiding van mijn vorige HDR kreeg ik steeds te horen dat ik niet extreem genoeg was, vandaar deze keer een iets extremere versie van de Zwaan in Rotterdam. Uw commentaar is meer dan welkom!

Brussel, vervlogen tijden

Naar aanleiding van mijn Purple Haze Processing blog van eergisteren, waarin ik voor mezelf speelruimte wil creëren zolang is op krukken loop, staat hier mijn tweede tutorial. Ook deze komt van De Vetpan Studios. Het is gemaakt met Alien Skin Exposure 3 en geeft fotografen de mogelijkheid "terug te gaan in de tijd" door de foto's een oude, verweerde uitstraling te geven. Eigenlijk ga je terug naar het negatief (135 of 120 mm) inclusief stof, onscherpte en krassen.
Op de site staan een aantal mogelijkheden qua film (Kodak chrome, B&W, polaroid, vintage etc..) die je allemaal kunt gebruiken.
Niet echt een tutorial, wel een leuke truuc om af en toe eens toe te passen. 
NEXT!

Purple Haze Processing

Overmorgen word ik geopereerd aan een scheur in mijn meniscus, al voor de tweede keer. Omdat stilzitten mijn ding absoluut niet is, vind ik het best een stap waar ik ook tegen op zie. Maar... na 5 a 6 weken mag ik langzaam aan weer starten met hardlopen en met een beetje geluk ben ik op tijd getraind voor de Halve van Marrakech (mijn absolute droom!)
Maar wat te doen als je minimaal 5 dagen verplicht rust mot houden? En als je lief thuis blijft om daar op toe te zien? Inderdaad: tutorials van collega fotografen volgen, die technisch heel mooie dingen doen.
Zo ook de tutorial van DeVetpanStudios over Purple Haze Processing. Een mooie techniek die hij erg veel gebruikt in zijn werk, waardoor zijn foto's stuk voor stuk een "retro" uitstraling krijgen. Dus bij deze een eerste poging, met dank aan Siebe!
Tevens heb ik nog de tutorials van Peter van Veen op mijn TO DO list staan en hou ik mij uiteraard aanbevolen voor andere interessante leermogelijkheden, dus wie iets leuks heeft, laat het me weten! (NB onthou daarbij wel dat ik niet kan lopen en dus met bestaand beeldmateriaal aan de slag moet...)

Creatief afwijkend vakantieboek

Om nog even verder te borduren op de vakantie, na mijn vakantiekwartet van gisteren, ik heb wel meer vakantieboeken die anders dan anders zijn. Wat doe je normaal met je vakantiefoto's? Die laat je (vaak op de computer) zien aan ouders, schoonouders en vrienden, waarna ze onder het mapje "zomervakantie 20...nogiets" verdwijnen als een herinnering. Ik kijk graag foto's van mensen. Waar anderen vaak denken "sjeezus, wat een hoop foto's", denk ik daar heel anders over. En als het dan in een leuk vormgegeven boek staat, is het helemaal leuk!
Point of Memory heb ik voor mijn moeder gemaakt, net nadat mijn oma (haar moeder) overleed en het huis waarin zij opgroeide en ik mijn kerstmissen doorbracht verkocht stond te worden. De kaft van het boek is gemaakt van plexiglas met een koord in de hoek om het bij elkaar te houden.
Vrata (deur) is een boek over Orebic, een stadje op het Peljesac van Kroatië, gedrukt op linnen en hand gebonden. De kleine boekjes van OutdoorSnug worden bijeen gehouden door een ketting en het volledig gescrapte boek L08, over een wijnproeverij in de Loire door drie ringen. Dit boek heb ik voor elk van onze vrienden gemaakt als herinnering aan de vakantie.
Kroon op onze reisboeken is een in goud gebonden boek van ruim 200 pagina's over Thailand. Dat is het enige boek dat nog niet af is. Daar wil ik nog een houten of glazen hoes omheen maken met de titel I do eruit gefreesd. Maar degene die dat mooi kan, moet ik nog vinden!

Wreck this journal | zomerproject 2010

Kwartet!

Gisteren ons vakantiealbum opgehaald bij mijn drukker. Mensen die mij langer kennen, weten hoe zeer ik een hekel heb aan Hema-vakantie albums (of
Iphoto, album-online, Albelli etc), puur omdat ik het alles behalve creatief vind. Voor mijn eigen foto's. Mensen die mij kennen weten ook dat ik uren bezig kan zijn
met frutten, knutselen en scrappen, hoewel ik mezelf geen "scrapper" wil noemen. In mijn kast staat maar 1 boek van Ali Edwards en ik heb maar 1 vriendin die
helemaal in het scrappen zit. Zij inspireert mij overigens enorm!
Ik wilde iets leuks met de vakantiefoto's van dit jaar. We hebben zoveel mooie projecten gedaan, zoveel gezien, maar ook zoveel tijd in en rondom de tent doorgebracht.
Dus het besluit was een mooi spel te maken. Met in mijn achterhoofd dat ik weet hoe leuk de musketiers het vinden om een spelletje te doen, ging ik online opzoek naar een KWARTET ONLINE. Hoewel je via Kwartetcadeau en Mijneigenspel heus mooie spellen kunt maken, zijn er toch beperkingen: Het aantal kwartetten,
de vormgeving, de afwerking... en bovendien kun je geen foto's van boven 1MB aanleveren, dus moet je alles verkleinen dat je gemaakt hebt.
Dus zelf een template gemaakt (bij interesse; ik heb hem nog, mail me en ik stuur hem je toe), kleuren bepaald, foto's erin gezet, pakkende teksten verzonnen en zie hier het resultaat!
De musketiers spelen nu het spel waarbij ze hun eigen vakantiefoto's en belevenissen bij elkaar moeten sparen. als dat niet leuk is...?

Franse luchten

Op twitter volg ik een aantal fotografen. De een doet net als ik portret, zwangerschap of editorial, de ander HDR of landschap. Nou is landschap niet mijn ding.
Naar mijn idee komt het er altijd "net niet" uit te zien, of geeft het totaal niet weer hoe het was. Een paar maanden geleden kwam ik via twitter Laura Vink tegen,
die in opdracht naar het buitenland reist om campings te fotograferen. Dat zij daarbij ook lekker om zich heen kijkt en het landschap vastlegt, is een leuke bijkomstigheid.
Vooral haar recente foto's van Kroatië zijn een lust voor het oog!
In Frankrijk had ik mijn camera altijd in de auto liggen en besloot op een gegeven moment toch ook wat plaatjes te schieten van het prachtige landschap om mij heen.
Ik had niet, zoals Laura allerhande filters bij me, maar vind toch dat de luchten van Frankrijk er heel mooi uit zijn gekomen.
(overigens kan ik niet liegen; te laatste foto is van mijn lief, die misschien qua landschap een beter oog heeft dan ik!)

Les portes et fenêtres Francaises

Er zijn weinig dingen die mij aan oude architectuur zoveel boeien als deuren en ramen; typisch vanuit de regio waar ik op vakantie ben.
Een aantal jaren geleden heb ik ook een boek geschreven over het Peljesac Kroatië waar ik een tijdje verbleef in een huisje in Orebic van 400 jaar oud.
Ik heb daar aan als titel "Vrata" gegeven, het is digitaal geprint, gebonden door een hand boekbinder en ik geef het uit in eigen beheer. 
Het is een mengeling van informatie, foto's en een autobiografisch verhaal.
Deze zomer hebben wij een aantal weken doorgebracht in een klein stadje in de Jura in Frankrijk; Claivaux Les Lacs. Wij waren daar met ons hele gezin
en omdat ik het de laatste weken zo enorm druk heb gehad, besloot ik bijna mijn camera niet mee te nemen. Gelukkig heb ik me daarin bedacht, zodat
de twee projecten die ik wilde doen ook echt konden. Dit is er eentje van: de deuren en ramen van Clairvaux. Geen boek, wel foto's.

Flyer ter promotie

Oh, wat vind ik het geweldig om zwangere dames voor mijn lens te hebben! Gelukkig gebeurt dat nu steeds vaker, maar het kan mij niet genoeg!
Vroeger was het totaal not done, natuurlijk; zwangerschapsfoto's maakte je man wel van je. Conclusie: slechte, vaak onderbelichte foto's, gemaakt in de
slaapkamer met de gordijnen dicht tegen de inkijk van de buren. Gelukkig is dat niet meer zo en zijn we een stuk trotser en bereidwilliger geworden.
Maar hoe nu verder? Voor mijn editorial fotografie hoef ik geen acquisitie meer te plegen; mijn klanten weten mij te vinden, mijn netwerk is groot, en dankzij
mond tot mond reclame kom ik een heel eind. Ook mijn kinder en familieportretten lopen goed. 
Zo werd het idee geboren om een frisse flyer te ontwerpen voor die doelgroep. Dit is het resultaat. 3 verschillende flyertjes met dezelfde achterkant.
Zodat ze, als je er meerdere op een lokatie legt, het een soort miniportfolio wordt. Met daarbij een leuk prijsje en een origineel kadootje. Prima toch?

De Kaas is op

Ik ga naast je op de grond zitten, neem de doos met oude foto's mee. Die hele slechte zwart/wit afdrukken uit de tijd dat ik net een doka op zolder had
en eigenlijk nog flink moest oefenen. Nu ik al zo lang digitaal fotografeer, lijkt dat jaren geleden. En dat is het ook; in augustus 19, om precies te zijn.
Bladerend door de foto's, kijk ik af en toe naar je, en jij kijkt terug vanaf jouw hoekje achter het paneel gordijn. Je ogen vol vertrouwen en toch een klein 
snorrend geluid in je keel. Je magere oude lijfje heeft de kracht en de wil niet meer om op te staan en me kopjes te geven, je bent op.
Ik weet heel goed dat ik je dalijk in je mandje moet leggen en je voor de laatste keer naar de dierenarts moet brengen alwaar ik ga spelen voor GOD.
Dus dat vertrouwen in jouw ogen verdien ik niet. 
19 jaar geleden kreeg ik jou van mijn eerste liefde, die er inmiddels ook al 9 jaar geleden tussen uit kneep. In de tussen tijd zijn we samen 10 keer verhuisd,
van Arnhem, naar Den Haag, naar Voorburg en weer naar Den Haag, jij kreeg 4 kittens, en bent door mijn 3 musketiers zowel aan je staart getrokken
als geknuffeld. Je hebt het konijn zien komen (leuk) en ook de hond (veel minder leuk), mijn grote liefde, mijn geluk, maar ook verdriet.
En je hoort bij ons gezin, bij die musketiers en al lang ook bij Pascal. Al heeft ie je liever niet in bed.
Verdrietig ben ik nu zeker. Maar ik weet dat het tijd is om de beslissing voor jou te nemen. Jij bent zo'n taaie tante, je neemt hem niet zelf.

Lieve Kaas, dank voor 19 mooie jaren en veel liefs aan Rai als je boven bent.

Oudste creatieve kleuter

Na de zomer gaat onze mini musketier het veilige kleuter domein verlaten voor groep 3. Hij is daar wel aan toe, maar het is natuurlijk wel een stap.
Elk jaar weer wordt er geld ingezameld om kadootjes voor de juffies te kopen, bloemen voor de overblijfmoeders en wat al nog meer. Dit jaar kwam een
van de moeders met een wat creatievere oplossing; alle kinderen maken een pagina voor de duobaan-juffies van groep 1/2A.
Beetje stempelen, beetje gek op de foto, beetje scrappen, beetje hulp van mama...
Ik zeg: hij mag trots zijn op het resultaat!

Werk uit het verleden

Binnenkort heb ik een shoot met een moeder en haar dochter, die allebei blond zijn, allebei een zwak hebben voor paardrijden en buitensporten.
Ik bedacht me toen dat ik ooit, toen ik net begon met Portfolio, heb samengewerkt met een studente styling, Marinke Kruize. Zij wilde een soort
"Outdoor-feel" met haar styling uitdragen. Ook heeft zij een flinke vinger in de pap gehad bij het ontwerpen van de 4 spreads voor het magazine
dat ze voor haar opleiding moest aanleveren.
Na een tijdje zoeken op mijn Mac en alle ouderwetse cdroms, kwam ik erachter dat ik geen van de bestanden nog digitaal had! Maar wel op
papier. Even een kiekje van gemaakt om te laten zien hoe leuk een buitenshoot kan uitpakken.
Dus, Sandra, dit is ongeveer de insteek voor jullie shoot! Tot snel!

HDR - levende dingen

Het is dus wel degelijk mogelijk om in de HDR fotografie met ondersteuning van een HDR-programma (in dit geval heb ik Photomatix Pro gebruikt)
levende dingen en mensen te fotograferen. Zolang je diegene  maar goed op het hart drukt heel stil te staan.
Ik zit er helemaal in, ga me dan ook echt verdiepen in goede HDR-literatuur en goede sites die inspiratie geven. Dus als iemand suggesties heeft?
Ze zijn meer dan welkom!

HDR Fotografie

Van de week heb ik mij dan ook eens verdiept in de HDR fotografie. Ik was aan het hardlopen en kwam telkens langs een piepklein kerkje in de nog in aanbouw zijnde wijk Dromendijk in Leidschenveen Den Haag. Het is een kunstproject dat heet "de Terp" en kan heus luiden. Omdat de wolk partijen die dag extreem bijzonder waren door de combinatie harde wind en zon, heb ik voor mijn eerste keer HDR de Terp als onderwerp genomen. Hoewel Photoshop HDR zou moeten herkennen, heb ik via een tutorial Photomatix gevonden, die het in eens doen. Hoe belangrijk het is om niet te gaan fotograferen tijdens deze wind werd me duidelijk toen ik goed naar het beeld keek. Ze overlappen net niet helemaal goed. Geeft me alleen maar meer zin om me er echt in te gaan verdiepen!
Photomatix is hier te downloaden.

Nieuwe site

Welkom op mijn nieuwe site, gemaakt door Alex Green van GreenCreatives. Of liever; door ons samen.

Wat hij namelijk doet, is een site in Joomla maken en je dan een uitgebreide workshop geven hoe deze zelf te onderhouden. Ik kan je zeggen... dat is pittig!
Want als ik aan hem vroeg: Kun je even dit of dit erin zetten, zei hij doodleuk "doe het lekker zelf!". Dat komt er op neer dat ik uiteindelijk al mijn teksten heb herschreven (feedback meer dan welkom), al mijn foto's op een ander formaat moest bewaren, categorieën, sections en artikelen moest aanmaken, kortom, best veel!
De kleuren zijn min of meer hetzelfde, het logo ook alleen komt het op een andere manier terug.

Maar, hier is ie dan, mijn nieuwe site. Met een blog die professioneler is dan mijn bloggerblog, maar met veel minder artikelen erin.
Ik begin dan ook opnieuw met bloggen. En wel op deze creative plek.

Dus Alex, bedankt voor het bouwen, de inspiratie en je engelengeduld!
NB. Ik hoor heel graag wat jullie ervan vinden, van kritiek kan ik alleen maar leren... Wil je iets achter laten? Klik even op de foto voor het commentscherm.

Ik daag je uit!

Gezocht: Fotografen die deze zomer mee willen doen aan een gaaf project.
The bookclub, waarin dames en soms ook heren van allerlei komaf  samen een boek lezen en er 1 keer in de maand (vaak onder het genot van een wijntje) op terug komen om het boek te bespreken. Je kent het wel. Ik wil een stapje verder.

Een vriendin van me wees me op Wreck this journal, te koop bij Bol, met de mededeling "heb je wat te doen, deze zomer";.
Laat ik wat uitleggen: Wreck this journal is niet een gewoon dagboek. Het is een interactief dagboek voor de fröbelaar puur sang.  Het boek telt 90 pagina's met op elke pagina een opdracht. Wat dacht je bijvoorbeeld van "find a way to wear this journal" of "climb up high, and drop the journal". Uiteindelijk is het de bedoeling dat je het dichtplakt en naar jezelf opstuurt. (ik weet eigenlijk niet of ik dat wel durf, gezien de belabberde toestand bij de TNT)

Om een idee te krijgen wat andere mensen ermee hebben gedaan, zie hier. 
Om een idee te krijgen wat ik ermee zou willen doen, blijf volgen. Wij gaan op vakantie, mijn lief, mijn musketiers en ik. Vanaf de eerste dag van de zomervakantie zullen wij onze journal gaan wrecken. Wie doet er mee?
Welke fotograaf annex fröbelaar heeft zin om deze zomer te werken aan een gezamenlijk project dat we naderhand kunnen bespreken?