Anna Green

Pip's grote jongenskamer

Huilend kwam hij naar beneden, mijn kleine Pjotr, die vreemd genoeg al langer is dan zijn beide broers op die leeftijd waren. Klein, want nog altijd 6 jaar, maar ook al groot. Groot genoeg om me mee naar boven te trommelen om te laten zien: "kijk mam, ik kan echt niet meer in dat kleine bed slapen" (gaat op zijn juniorbedje liggen en rekt zich helemaal uit, zodat zijn tenen, als hij echt veel moeite doet, de rand van zijn bedje raken).
"Waarom huil je, liefje?" vraag ik. Het komt helaas wel eens vaker voor bij de wisseldagen van ons co-ouderschap dat ze op zondag avond eens wat moeite hebben met wat de komende maandag gaat brengen, dus ik was al een beetje voorbereid op de troostende woorden. "Ik wil ook zo graag een grote jongensbed voor mijn verjaardag, net als Yannick toen kreeg", snikt hij verder.

Wat hij niet wist, is dat wij al lang grootse plannen hadden voor het kleinste kamertje in onze vinexwoning: die zou nl in de week voor zijn verjaardag worden omgetoverd tot een heuse jongens kamer, met een werkhoek, een speelhoek en een leeshoek (met 3 hoogslapende kinderen in huis wordt voorlezen een net iets grotere uitdaging dan die ik om half 8 's avonds wil aangaan), waar al zijn dromen waar kunnen worden. Wat we bij zijn broers ook deden is dat hij tot zijn echte verjaardag mag "logeren" bij een van de anderen. En dan op zijn verjaardag krijgt hij 's ochtends de deurklink waarmee hij stoer zijn eigen kamertje mag openen ter inspectie.
Ik hoop van harte dat hij aan al zijn 7-jarige verwachtingen voldoet!