Anna Green

De Kaas is op

Ik ga naast je op de grond zitten, neem de doos met oude foto's mee. Die hele slechte zwart/wit afdrukken uit de tijd dat ik net een doka op zolder had
en eigenlijk nog flink moest oefenen. Nu ik al zo lang digitaal fotografeer, lijkt dat jaren geleden. En dat is het ook; in augustus 19, om precies te zijn.
Bladerend door de foto's, kijk ik af en toe naar je, en jij kijkt terug vanaf jouw hoekje achter het paneel gordijn. Je ogen vol vertrouwen en toch een klein 
snorrend geluid in je keel. Je magere oude lijfje heeft de kracht en de wil niet meer om op te staan en me kopjes te geven, je bent op.
Ik weet heel goed dat ik je dalijk in je mandje moet leggen en je voor de laatste keer naar de dierenarts moet brengen alwaar ik ga spelen voor GOD.
Dus dat vertrouwen in jouw ogen verdien ik niet. 
19 jaar geleden kreeg ik jou van mijn eerste liefde, die er inmiddels ook al 9 jaar geleden tussen uit kneep. In de tussen tijd zijn we samen 10 keer verhuisd,
van Arnhem, naar Den Haag, naar Voorburg en weer naar Den Haag, jij kreeg 4 kittens, en bent door mijn 3 musketiers zowel aan je staart getrokken
als geknuffeld. Je hebt het konijn zien komen (leuk) en ook de hond (veel minder leuk), mijn grote liefde, mijn geluk, maar ook verdriet.
En je hoort bij ons gezin, bij die musketiers en al lang ook bij Pascal. Al heeft ie je liever niet in bed.
Verdrietig ben ik nu zeker. Maar ik weet dat het tijd is om de beslissing voor jou te nemen. Jij bent zo'n taaie tante, je neemt hem niet zelf.

Lieve Kaas, dank voor 19 mooie jaren en veel liefs aan Rai als je boven bent.