Anna Green

De Sjaal van OMA

Bij mijn moeder (de oma in kwestie) is een klein jaar geleden een erg progressieve oogziekte geconstateerd. Vooral voor haar; docente Engels op een Internationale school, altijd in de weer de kinderen daar te helpen, was dit een grote schok zeker omdat de behandeling ertegen gepaard ging met ooginjecties en heftige laser behandelingen. Of het geholpen heeft dat ze nu een jaar behandeld wordt? Ik weet het niet. De kans dat haar ogen ooit weer echt iets kunnen zien, de zon verdragen of haar helpen met kleine opstapjes die overal angstvallig voor haar voeten verschijnen te ontwaren, wordt met de dag kleiner.
Wat ik wel weet, ik dat ik het vreselijk vind om te zien hoe mijn ouders ineens oud worden, dat mijn moeder haar eigen "vrije" wereld langzaam maar zeker moet opgeven. Hoe moeilijk is het, als je altijd vrij bent geweest om te gaan en staan waar je wil, te constateren dat je waarschijnlijk nooit meer zult autorijden, een boek lezen (een andere grote liefhebberij, ik ken weinig mensen die zo belezen zijn als mijn moeder), je kleinkinderen kunnen vertellen wat een mooie tekening ze voor je hebben gemaakt?
Ik kan je vertellen dat ze dat vreselijk vindt. Maar mijn moeder zou mijn moeder niet zijn als ze bij de pakken ging neerzitten. Zo is ze tegen wil en dank gestopt met werken, is ze begonnen aan niet 1 maar 2 cursussen (te weten psychologie en beeldhouwen), heeft ze een lees apparaat en heeft ze een oude hobby weer uit de kast getrokken, die overigens nu weer enorm HIP is: Breien!
Alle musketiers, mijn broer en ik zijn ondertussen voorzien van een heerlijk zachte gebreide sjaal van haar hand. En oh, we zijn er maar wat blij mee! Dank mam (oma)!