Lokomotief Rijswijk MU14-1 voor de lens

Ik had 3 voetballers in mijn gezin. De oudste en de middelste doen het nog steeds; die laatste zelfs in de selectie! Maar toen ik mijn jongste voor de derde keer huilend onder het bed aantrof “omdat hij voetbal eigenlijk heel stom vond”, werd het tijd om iets anders voor hem te zoeken.
Zwemmen? Tennis misschien?
Basketbal kwam ook voorbij… Ik ken de het niet, kende niemand die speelde, kende geen regels, was nog nooit geweest. Maar Pjotr wilde zo graag dat we hem als ukkie van¬†acht 2 keer in de week naar Lokomotief in Rijswijk reden om te trainen.

Ondertussen speelt hij al heel wat jaren, ken ik de meeste regels :-) en zit ik zo vaak als ik kan op de tribune; wat een mega leuke sport zeg! De jongens van zijn team, mannen onder 14-1, zijn dan ook vrienden van elkaar, de ouders trekken met elkaar op en er heerst een bijzonder goeie sfeer.
Dat we af en toe in Weert, Den Helder of Groningen moeten spelen, mijn trappengat wekelijks vol basketbalshirts en broekjes hangt, neem ik voor lief.
Op derde kerstdag om 5 uur naast je bed omdat zoon-lief persee naar een toernooi in Denemarken moet? Al jaren vaste prik. Dit jaar reizen we zelfs mee om de wedstrijden te volgen en tegelijk te genieten van Limfjord.

Afgelopen zondag had ik de heren in mijn studio, als herhaling van een serie die ik 3 jaar geleden van ze schoot. Allemaal een stuk langer, minder slungelig en hier en daar een beugel of puistje. Maar allemaal nog net zo trots op hun sport als toen!